1. [MDA2] tâlhăret sn [At: BIBLIA (1688), 3332/55 / V: (înv) tăl~ / Pl: (rar) ~uri / E: tâlhar + -et] (Înv) Tâlhărime.
2. [MDA2] tălhăret sn vz tâlhăret
3. [Scriban] tîlhărét n., pl. urĭ. Mulțime de tîlharĭ.
4. [DLRLV] TÎLHĂRET s. n. (Mold.) Tîlhârime. A: N-a rămas loc necălcat de tălhăret. PSEUDO-MUSTE. Tîlhăret mult era De la Cotnar în sus era țara pustie. NECULCE. // B: Trimise D[o]mnul preste dînșii. . . tîlhăreturile sirilor și tîlhăretul moavitenilor. BIBLIA (1688). Etimologie: tîlhar + suf. -et. Vezi și tîlhărit. Cf. I o t r a m e.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL