1. [DEX '09] HĂMĂIALĂ, hămăieli, s. f. Faptul de a hămăi; lătrat (al mai multor câini deodată), hămăit, hămăitură. [Pr.: -mă-ia-] – Hămăi + suf. -eală.
2. [MDA2] hămăială sf [At: VLAHUȚĂ, CL. 57 / Pl: ~ieli / E: hămăi + -eală] 1 Hămăire (1). 2 Lătrare. 3 Lătrat concomitent, gălăgios, al mai multor câini.
3. [DEX '96] HĂMĂIALĂ, hămăieli, s. f. Faptul de a hămăi; lătrat (al mai multor câini deodată), hămăit, hămăitură. – Hămăi + suf. -eală.
4. [DLRLC] HĂMĂIALĂ, hămăieli, s. f. Faptul de a hămăi, lătrat (al mai multor cîini deodată). O tuli pe cărare la deal, într-o hămăială de cîini asurzitoare. VLAHUȚĂ, la TDRG. – Pronunțat: -ia-.
5. [DOOM 3] hămăială s. f., g.-d. art. hămăielii; pl. hămăieli
6. [DOOM 2] hămăială s. f., g.-d. art. hămăielii; pl. hămăieli
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL