1. [MDA2] observativ, ~ă a [At: SCL 1960, 183 / Pl: ~i, ~e / E: observa] (Rar) 1 De privire. 2 De scrutare. 3 Observator2.
2. [DN] OBSERVATIV, -Ă adj. De observare. [Cf. it. observativo].
3. [MDN '00] OBSERVATIV, -Ă adj. de observare. (< it. osservativo)
4. [DLR - tomul X] OBSERVATIV, -Ă adj. (Rar) De observare (3); observator. 184 de studenți au terminat practica [pedagogică] observativă. scl 1960, 183. – PI.: observativi, -e. – De la observa.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL