1. [MDA2] vituță sf [At: CODRU-DRĂGUȘANU, C. 187 / Pl: ~țe / E: vită + -uță] (Reg) 1-2 (Șhp) Vitișoară (1-2). 3 (Hip) Vitișoară (3).
2. [DLRLC] VITUȚĂ, vituțe, s. f. Vitișoară. Eu știu cine ne mănîncă oamenii și vituțele. CAMILAR, N. II 40. Își puseră vituțele în grajduri. AGÎRBICEANU, S. P. 28.
3. [DLRM] VITUȚĂ, vituțe, s. f. Vitișoară. – Din vită + suf. -uță.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL