1. [MDA2] tefaric sn [At: (a. 1786) ap. TDRG / V: (înv) tif~, tifarichi / Pl: ~uri / E: tc tefarik] (Tcm) 1 (Înv) Obiect prețios Si: giuvaer. 2 (Mol; îf tifaric) Pramatie.
2. [Scriban] tefaríc și tifaríchĭ n., pl. urĭ (turc. tefarik; ngr. tefariki). Vechĭ. Obĭect prețios, gĭuvaĭer, raritate artistică. Azĭ. Est. Rar. (tifaric). Pramatie, tacîm.
3. [MDA2] tifaric sn vz tefaric
4. [MDA2] tifarichi sn vz tefaric
5. [Scriban] tifaríc(hĭ), V. tefaric.
6. [DER] tefaric (-curi), s. n. – Giuvaer, obiect prețios. – Var. tifarichi. Tc. tefarik (Tiktin). Sec. XVIII, înv.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL