1. [DEX '09] ȘUCĂRIT, -Ă, șucăriți, -te, adj. (Arg.) Supărat. – V. șucări.
2. [MDA2] șucărit1 sn [At: UDRESCU, GL. / Pl: ~uri / E: șucări] (Arg) 1 Supărare. 2 Ceartă. 3 Hârjonire.
3. [MDA2] șucărit2, ~ă a [At: BUL. FIL. IV, 127 / Pl: ~iți, ~e / E: șucări] (Arg; d. oameni) 1 Elegant (2). 2 Supărat.
4. [DEX '09] ȘUCĂRI, șucăresc, vb. IV. Tranz. și refl. (Arg.) A (se) supăra (3). – Din șucar.
5. [MDA2] șucări [At: BL II, 188 / V: (arg) șuhă~ / Pzi: ~resc, șucăr / E: șucar] (Arg) 1 vr A se găti (10). 2 vr A se fuduli (1). 3-4 vtr A (se) supăra. 5 vrr A se certa (2). 6 vrr A se hârjoni (1). 1 vt A șterpeli (2). 8 vr A ieși dintr-o situație încurcată, dificilă, neobișnuită Si: a se descurca (12). 9 vt A observa. 10 vr A prinde de veste Si: a auzi (10). 11 vt A-și aminti (2).
6. [MDA2] șuhări v vz șucări
7. [Argou] șucărit, -ă, șucăriți, -te adj. supărat
8. [Argou] șucări, șucăresc I. v. r. a se supăra II. v. t. a supăra, a mânia, a scoate din sărite (pe cineva)
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL