1. [MDA2] șteaf1 sn [At: DL / Pl: ~uri / E: ns cf ștefană, ștefănie] (Reg) Vânătaie.
2. [DLRLC] ȘTEAF, șteafuri, s. n. (Regional) Lovitură, vînătaie. Am picat din car în drum, Drumul era grunțuros Mi-a făcut un șteaf frumos. ȘEZ. IV 237.
3. [DLRM] ȘTEAF, șteafuri, s. n. (Reg.) Lovitură, vînătaie.
4. [DAR] șteaf, șteafuri, s.n. (reg.) vânătaie.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL