1. [DEX '09] ȘOIMUȘOR, șoimușori, s. m. (Pop.) Șoimuleț. – Șoim + suf. -ușor.
2. [MDA2] șoimușor sm [At: PASCU, S. 166 / Pl: ~i / E: șoim + -ușor] (Orn; pop) 1-10 (Șhp) Șoimuleț (1-10).
3. [DEX '98] ȘOIMUȘOR, șoimușori, s. m. Șoimuleț. – Șoim + suf. -ușor.
4. [DLRLC] ȘOIMUȘOR, șoimușori, s. m. Șoimuleț. Chemă doi șoimușori ce-i avea și le porunci... să alcătuiască trupul omului tocmai cum au fost. SBIERA, P. 56. La cea poeniță Sînt două brăzdițe; Sub cele brăzdițe Sînt doi șoimușori (Ochii). GOROVEI, C. 40.
5. [DOOM 3] șoimușor (pop.) s. m., pl. șoimușori
6. [DOOM 2] șoimușor (pop.) s. m., pl. șoimușori
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL