1. [MDA2] reoniu, ~oană smf, a [At: PSALT. 119/15 / Pl: reoni, ~oane / E: rău + -oniu] 1-2 (Îvr) (Persoană) care face rău.
2. [Scriban] reónĭŭ, reoánĭe adj. (augm. d. reŭ, răŭ). Vechĭ. Răŭ. (Astăzĭ s’ar zice răoĭ, răoaĭe).
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL