1. [DEX '09] PUNCȚIONARE, puncționări, s. f. Acțiunea de a puncționa. [Pr.: -ți-o-] – V. puncționa.
2. [MDA2] puncționare sf [At: ENC. AGR. III, 578 / P: ~ți-o~ / Pl: ~nări / E: puncționa] (Rar) Puncție.
3. [DN] PUNCȚIONARE s.f. Acțiunea de a puncționa și rezultatul ei. [Pron. -ți-o-. / < puncționa].
4. [DEX '09] PUNCȚIONA, puncționez, vb. I. Tranz. (Rar) A face o puncție. [ Pr.: -ți-o-] – Din fr. ponctionner (după punct).
5. [MDA2] puncționa vt [At: ABC SĂN. 357 / P: ~ți-o~ / Pzi: ~nez / E: fr ponctionner cf punct] (Rar; c. i. țesuturi, organe, cavități etc.) A face puncție.
6. [DEX '98] PUNCȚIONA, puncționez, vb. I. Tranz. A face o puncție. [Pr.: -ți-o-] – Din fr. ponctionner (după punct).
7. [DN] PUNCȚIONA vb. I. tr. A face puncții. [Pron. -ți-o-. / < fr. ponctionner].
8. [MDN '00] PUNCȚIONA vb. tr. a face o puncție. (< fr. ponctionner)
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL