1. [MDA2] izumit, ~ă a [At: DOSOFTEI, V. S. 80/2 / Pl: ~iți, ~e / E: vsl изоумити] (Îvr) 1 Zăpăcit. 2 Uluit. 3 Înnebunit.
2. [DER] izumit (-tă), adj. – Uimit, uluit. Sl. izumiti „a înnebuni” (DAR). Sec. XVII, înv.; împrumut literar.
3. [DAR] izumit, -ă, adj. (înv.) uluit, zăpăcit, ieșit din minți.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL