1. [Scriban] despotíe f. (ngr. despotiá, vgr. -eía). Vechĭ. Stăpînire, guvern.
2. [DEX '09] DESPOȚIE, despoții, s. f. (Rar) 1. Formă de guvernământ autocratică; despotism. 2. Țară condusă de un despot. – Despot + suf. -ie.
3. [MDA2] despoție sf [At: DN3 / Pl: ~ii / E: despot + -ie] 1-4 Despotism (1-4). 5 (Înv) Țară condusă de un despot (1).
4. [DEX '98] DESPOȚIE, despoții, s. f. 1. Formă de guvernământ autocratică; despotism. 2. Țară condusă de un despot. – Despot + suf. -ie.
5. [DLRLC] DESPOȚIE, despoții, s. f. (Învechit) Despotism. Din monarhia cea mai deplină Despoția în urmă fu născută. BUDAI-DELEANU, Ț. 357.
6. [DN] DESPOȚIE s.f. (Ist.) Formă de guvernămînt autocratică în fruntea căreia se află un despot; despotism; țară condusă de un despot. [Gen. -iei. / < despot + -ie].
7. [DOOM 3] despoție (înv.) s. f., art. despoția, g.-d. art. despoției; pl. despoții, art. despoțiile (desp. -ți-i-)
8. [DOOM 2] despoție (rar) s. f., art. despoția, g.-d. art. despoției; pl. despoții, art. despoțiile
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL