1. [MDA2] cebală sf [At: CONV. LIT. Liv I, 65 / Pl: ~le / E: pvb dl cebălui] 1 Obiect rupt. 2 (Pex) Animal degenerat, mic și urât Si: bală, bălătenie.
2. [Scriban] cebálă f., pl. e. Trans. Ban. Olt. Om orĭ lucru cebăluit (neîntreg).
3. [DLRLV] CEBALĂ s. f. (Ban.) Amețeală, zăpăceală. Csĕbalĕ. AC, 332. Etimologie: cebălui. Vezi și cebălui, cebăluit, cebăluitor. Cf. buiguire (2).
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL