1. [MDA2] blestemățesc, ~ească a [At: NECULCE, ap. LET. II, 229/18 / Pl: ~ești / E: blestemat + -esc] (Îvr) 1 De om blestemat. 2 Mișelesc.
2. [Șăineanu, ed. VI] blestemățesc a. de om blestemat: fapte blestemățești.
3. [MDA2] blestemăți vrt [At: CANTEMIR, IST. 114 / Pzi: ~țes / E: blestemat] (Îrg) 1-2 A (se) blestema (3). 3-4 A (se) ticăloși.
4. [CADE] BLESTEMĂȚI (-ățesc) vb. refl. A ajunge blestemat, a se deprava.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL