1. [MDA2] bobric sm [At: JAHRESBER. III, 314 / V: bub~[1], ~reț / Pl: ~ici / E: srb bubreg] (Ban; sbm) Rinichi.
2. [CADE] BOBRIC, BOBRIȚ sm. Băn. 🫀 Rinichiu [srb. bubreg].
3. [MDA2] bobreț sm vz bobric
4. [Onomastic] BOBRIC subst. cf. srb.-cr. bubreg „rinichi” (DLR). 1. Bobric (Sd XVI); – boier, 1600 (Hurm XV1 774). 2. Prin lepădarea părții finale, tratate ca sufix: Bobru (ib.). 3. Prob. Bobor (Buc); -a, act.; Buburoi, Gh., mold. act.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL