1. [Scriban] teclíf n., pl. urĭ (turc. ar. teklif). L. V. Cerere, pretențiune.
2. [MDA2] tecif sn [At: VĂCĂRESCUL, IST. 267 / Pl: ~uri / E: tc teklif] (Tcî) Pretenție.
3. [DER] teclif (-furi), s. n. – Petiție, cerere. Tc. (arab.) teklif (Șeineanu, III, 118). Sec. XVIII, înv.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL