1. [MDA2] săvârșitură sf [At: CANTEMIR, IST. 310 / Pl: ~ri / E: săvârși + -tură] (Înv) 1 Terminare. 2 (Pex; ccr) Lucru terminat.
2. [Scriban] săvîrșitúră f., pl. ĭ. Vechĭ. Lucru săvărșit. Săvîrșenie.
3. [DAR] săvârșitură, săvârșituri, s.f. (înv.) terminare, sfârșit; lucru terminat.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL