1. [MDA2] răpiciune1 sf [At: CORESI, EV. 122 / V: (reg) ~păc~ / Pl: ~ni / E: răpi2 + -ciune] 1 (Îvr) Răpire1 (2). 2 (Fig; ccr) Obiect luat cu forța. 3 (Mun) Om lacom Si: jăcman.
2. [Scriban] răpicĭúne f. Vechĭ. Răpire. Lucru răpit.
3. [MDA2] răpăciune sm vz răpiciune
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL