1. [MDA2] rechiziționat, ~ă a [At: C. PETRESCU, Î. II, 11 / Pl: ~ați, ~e / E: rechiziționa] Luat prin rechiziție (1).
2. [DLRLC] RECHIZIȚIONAT, -Ă, rechiziționați, -te, adj. Luat pe cale de rechiziție, luat la rechiziție; de rechiziție. Locuință rechiziționată.
3. [DEX '09] RECHIZIȚIONA, rechiziționez, vb. I. Tranz. A face rechiziție, a lua prin rechiziție, a supune rechiziției. [Pr.: -ți-o-] – Din fr. réquisitionner.
4. [MDA2] rechiziționa vt [At: N. A. BOGDAN, C. M. 117 / P: ~ți-o~ / Pzi: ~nez / E: fr requisitionner] 1 A face rechiziție (1). A lua prin rechiziție (1). 3 A supune rechiziției (1).
5. [MDA2] rechiziționare sf [At: ALEXI, W. / P: ~ți-o~ / Pl: ~nări / E: rechiziționa] 1 Luare prin rechiziție (1). 2 Supunere la rechițizie (1).
6. [DLRLC] RECHIZIȚIONA, rechiziționez, vb. I. Tranz. A lua prin rechiziție, a supune rechiziției.
7. [DN] RECHIZIȚIONA vb. I. tr. A lua prin rechiziție, a supune rechiziției. [Pron. -ți-o-. / < fr. réquisitionner, cf. lat. requirere – a cere].
8. [MDN '00] RECHIZIȚIONA vb. tr. a supune rechiziției. (< fr. réquisitionner)
9. [DOOM 3] rechiziționa (a ~) (desp. -ți-o-) vb., ind. prez. 1 sg. rechiziționez, 3 rechiziționează; conj. prez. 1 sg. să rechiziționez, 3 să rechiziționeze
10. [DOOM 2] rechiziționa (a ~) (-ți-o-) vb., ind. prez. 3 rechiziționează
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL