1. [MDA2] rancoare sf [At: BARIȚIU, P. A. III, 233 / V: răn- / Pl: ? / E: lat rancor, -oris] (Ltî) Dușmănie (1).
2. [MDA2] râncoare sf vz rancoare
3. [DLRLC] RÎNCOARE s. f. (Transilv.) Ură, pizmă. Așa cobesc muierile în răutatea inimii lor, din rîncoare. RETEGANUL, P. V 19.
4. [DLRM] RÎNCOARE s. f. (Reg.) Ură, pizmă. – Lat. rancor, -oris.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL