1. [DEX '09] POLIȚMAISTRU, polițmaiștri, s. m. (Înv.) Polițai (1). – Din rus. polițmeister, germ. Polizmeister.
2. [MDA2] polițmaistru sm [At: (a. 1806) IORGA, S. D. VI, 196 / V: ~ter, ~meistru / E: rs полицмейстер] (Înv) Polițai (1).
3. [DEX '98] POLIȚMAISTRU, polițmaiștri, s. m. (Înv.) Polițai. – Din rus. polițmeister, germ. Polizmeister.
4. [DLRLC] POLIȚMAISTRU, polițmaiștri, s. m. (Învechit) Șef de poliție; polițai. În momentul acela, văzui pe polițmaistru că veni de afară cu grabă și vorbi cu doctorul. NEGRUZZI, S. I 53.
5. [Șăineanu, ed. VI] polițmaistru m. Mold. șeful poliției. [Nemț. Polizei-meister].
6. [MDA2] ex-polițmaistru sm [At: CARAGIALE, O. VII, 444 / S și: (înv) exp~ / Pl: ~iștri / E: ex- + polițmaistru] (Sst; înv) Fost polițist.
7. [MDA2] polițmaister sm vz polițmaistru
8. [MDA2] polițmeistru sm vz polițmaistru
9. [DOOM 3] polițmaistru (înv.) (desp. -mais-) s. m., art. polițmaistrul; pl. polițmaiștri, art. polițmaiștrii
10. [DOOM 2] polițmaistru (înv.) (-mais-) s. m., art. polițmaistrul; pl. polițmaiștri, art. polițmaiștrii
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL