1. [DEX '09] PEREMPTORIU, -IE, peremptorii, adj. Care nu poate fi tăgăduit, combătut cu nimic (atât este de evident); vădit, evident. – Din lat. peremptorius, fr. péremptoire.
2. [MDA2] peremptoriu, ~ie a [At: MICU, ap. CONTRIBUȚII, III, 297 / V: (rar) ~mtoriu, ~ie, (înv) ~remtor[1] / Pl: ~ii / E: lat peremptorius, fr péremptoire] 1 (Jur) Care aparține perempțiunii. 2 Privitor la perempțiune. 3 (Liv) Care nu poate fi tăgăduit, combătut, răsturnat etc. cu nimic.
3. [DEX '98] PEREMPTORIU, -IE, peremptorii, adj. (Livr.) Care nu poate fi tăgăduit, combătut cu nimic (atât este de evident); vădit, evident. – Din lat. peremptorius, fr. péremptoire.
4. [DLRLC] PEREMPTORIU, -IE, peremptorii, adj. Care nu poate fi tăgăduit; neîndoielnic, vădit, evident. Răspundem prin următoarele argumente peremptorii. HASDEU, I. V. 237.
5. [DN] PEREMPTORIU, -IE adj. De netăgăduit; vădit, evident, neîndoielnic. [Pron. -riu. / cf. fr. péremptoire, lat. peremptorius].
6. [MDN '00] PEREMPTORIU, -IE adj. de netăgăduit; vădit, evident, neîndoielnic. (< lat. peremptorius, fr. péremptoire)
7. [Șăineanu, ed. VI] peremptoriu a. care decide definitiv, fără obiecțiune posibilă: răspuns peremptoriu.
8. [Scriban] *peremptóriŭ, -ie adj. (lat. peremptorius. V. perimez). Jur. Relativ la perempțiune: excepțiune peremptorie. Deciziv, contra căruĭa nu se poate replica: argument peremptoriŭ. Adv. În mod peremptoriŭ: a răspunde peremptoriŭ.
9. [MDA2] peremtor a vz peremptoriu
10. [MDA2] peremtoriu, ~ie a vz peremptoriu
11. [DOOM 3] peremptoriu [riu pron. rĭu] (desp. -remp-to-) adj. m., f. peremptorie (desp. -ri-e); pl. m. și f. peremptorii
12. [DOOM 2] peremptoriu [riu pron. rĭu] (-remp-to-) adj. m., f. peremptorie (-ri-e); pl. m. și f. peremptorii
13. [MDO] peremptoriu
14. [IVO-III] peremptoriu, -rie.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL