1. [MDA2] oltarnic sm [At: (a. 1692) GCR I, 297/31 / Pl: ~ici / E: slv олътарьникъ[1]] (Înv) Preot.
2. [Scriban] oltárnic m. (vsl. oltarĭnikŭ). Ms. 1592 (Gst. 2, 297). Preut (slujitor al altaruluĭ).
3. [DER] oltarnic (oltarnici), s. m. – Preot. Sl. oltariniku, cf. oltar, altar. Sec. XVII, înv.
4. [DAR] oltarnic, oltarnici, s.m. (înv.) preot.
5. [DLR - tomul X] OLTARNIC s. m. (Învechit) Preot. Du-te în calea ta, că noi avem oltarnic (a. 1692), gcr i, 297/31, cf. DDRF, scriban, d., pascu, s, 338. – PI.: oltarnici. – Din slavon. олътарьинкъ.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL