1. [MDA2] obiecționa vt [At: IORDAN, L. R. A. 234 / P: o-biec~ / Pzi: ~nez / E: obiecțiune] 1-2 (Rar) A obiecta (1-2).
2. [DN] OBIECȚIONA vb. I. intr. A face obiecții. [Pron. -biec-ți-o-. / et. incertă].
3. [DLR - tomul X] OBIECȚIONA vb. I. tranz. (Rar) A obiecta. cf. IORDAN, L. R. A. 234, id. L.R. 462. – Pronunțat: -bi-ec-. – prez. ind.: obiecționez. – v. obiecțiune.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL