1. [Scriban] calangíŭ m. (turc. kalaĭgy; d. kalaĭ, cositor). Vechĭ. Spoitor de tingirĭ (Țigan).
2. [Onomastic] CALANGIU, fam., act. < tc. kalaigi „spoitor de vase”; cf. Calance, V. (Băl VI); -a, Z., buc., act.; cf. Calan s.
3. [DAR] calangiu, calangii, s.m. (înv.) spoitor, costorar.
Sursă: DEX online sub licență GNU GPL